Gids voor witte thee
Geschiedenis
Witte thee behoort tot de oudste verschijningsvormen van thee.
De traditie ervan gaat terug tot Fujian, in het zuidoosten van China, waar families van plukkers de jonge lentescheuten selecteerden om ze in de open lucht te laten drogen, zonder roosteren of rollen.
Witte thee was lange tijd voorbehouden aan het keizerlijk hof en raakte verder verspreid naarmate de pluk rond specifieke cultivars werd georganiseerd. De namen die in de XVIIIe en XIXe eeuw verschenen - Bai Hao Yin Zhen, Bai Mu Dan, Shou Mei - duiden ook vandaag nog de belangrijkste categorieën aan. De werkwijze werd verfijnd zonder te breken met haar oorspronkelijke eenvoud: plukken, laten verwelken, drogen.
Herkomst
Witte theeën zijn vrijwel uitsluitend afkomstig uit China, meer bepaald uit de arrondissementen Fuding en Zhenghe, in Fujian. Het vochtige klimaat, de granietbodems en de gematigde hoogten bevorderen er dichte scheuten, bedekt met wit dons - waaraan deze familie haar naam dankt.
Recentere producties bestaan in Yunnan, Noord-India en Sri Lanka. Ze zijn geïnspireerd op het Chinese model, zonder altijd dezelfde cultivars te delen. Hollin geeft de voorkeur aan witte theeën uit China, waar het traject van pluk, droging en rust door één en hetzelfde atelier wordt verzorgd.
Proefnotities
De infusie van witte thee is helder, soms bijna kleurloos, nauwelijks getint met strogeel.
In de mond komen tonen van dons, subtiele honing, soms droog hooi of licht fruit naar voren - appel, witte peer, oranjebloesem.
De structuur is licht maar aanhoudend. Na het drinken laat witte thee een zachte en langdurige indruk achter, zonder scherpe kantjes. Naarmate ze langer worden bewaard, ontwikkelen sommige witte theeën zich: de frisheid maakt plaats voor een diepere rondheid, soms mineraal.
Onderhoud
Water : licht gemineraliseerd, bij voorkeur gefilterd.
Temperatuur : tussen 80 en 85 °C.
Dosering : 3 g voor 200 ml.
Tijd : 3 tot 5 minuten in een theepot, of meerdere korte infusies (30 seconden tot 1 minuut) in een gaiwan.
Te heet water doet de verfijning van het aroma verdwijnen. Een te korte infusie vlakt de rondheid ervan af. Opnieuw infuseren is niet alleen mogelijk, maar vaak ook wenselijk: elke infusie onthult een ander facet van het blad.